Երբ ես սիրեցի ինքս ինձ /մաս 1/

Ինձ թվումա, <Երբ ես սիրեցի ինքս ինձ> շարքը մարդու հասուն տարիքում դեպի իր ապրած կյանքն ուղղված հայացքնա: Շարքը Չապլինի կյանքի սկզբունքներն են: Շատերը համարում են, որ հենց Չապլիննա շարքի հեղինակը, բայց կա նաև հավանականություն, որ շարքը իրականում պատկանումա Կիմ և Էլիսոն Մաքմիլաններին: Էս դեպքում կարծում եմ, էդքան էլ կարևոր չի, թե ումա պատկանում շարքը, կարևորն ենա, որ երբ կարդում ես, հետո մի հատ էլ ես կարդում ու եթե հասկանում ես, թե շատ պարզ ու հասարակ ինչ խորը միտքա ընդեղ արտահայտված, հետո անընդհատ կկարդաս ու կկարդաս:

Ուտոպիստականա թվում գրածս, բայց շատ կուզեի, որ մարդիկ կարդան, հասկանան ու ապրեն մի քիչ սենց սկզբունքներով, կամ գոնե ընտրեն դրանց մեջից են, ինչն իրենցա հոգեհարազատ:

Չգիտեմ` իչքանով եմ կարողացել լավ թարգմանել, բայց փորձել եմ.

Երբ ես սիրեցի ինքս ինձ,

Ես հասկացա, որ տխրությունն ու վիշտը

Պարզապես նախազգուշացումներ են այն մասին,

Որ ես ապրում եմ իմ սեփական էությանը հակառակ,

Այսօր ես գիտեմ, ինչպես անվանել դա.

Դա կոչվում է

ԼԻՆԵԼ ԱՅՆ, ԻՆՉ ԿԱՍ

Երբ ես ինձ սիրեցի ինքս ինձ,

Ես հասկացա, թե որքան ուժեղ կարող ենք վիրավորել  որևէ մեկին,

Եթե նրա վզին փաթաթենք մեր իսկ ցանկությունների իրականացումը,

Երբ այդ ժամանակը դեռ չի եկել, և մարդ դեռ պատրաստ չէ,

Եվ այդ մարդը հենց ես եմ:

Այսօր ես դա կոչում եմ

ՀԱՐԳԱՆՔ ՍԵՓԱԿԱՆ ԱՆՁԻ ՀԱՆԴԵՊ

Երբ ես սիրեցի ինքս ինձ,

Ես դադարեցի այլ կյանք ցանկանալ և հասկացա,

Որ ինձ շրջապատող կյանքը

Ինձ առաջ գնալու հրաշալի  հնարավորություններ է ընձեռում,

Այսօր ես դա կոչում եմ

ՀԱՍՈՒՆՈՒԹՅՈՒՆ

Երբ ես ինձ սիրեցի,

Ես հասկացա, որ ցանկացած իրավիճակում

Ես գտնվում եմ ճիշտ ժամանակին ճիշտ տեղում,

Եվ ամեն ինչ կատարվում է բացառապես ճիշտ ժամանակին,

Ես միշտ կարող եմ հանգիստ լինել:

Այժմ ես դա կոչում եմ

ԻՆՔՆԱՎՍՏԱՀՈՒԹՅՈՒՆ

մաս 2