Իրականում երիտասարդությունն այդքան էլ վատը չէ

Անպատասխանատու, բռի, փողասեր, ագրեսիվ…  սրանք այն բառերն են, որոնցով կարելի է բնութագրել այսօրվա հայ երիտասարդներին:  Ինչու՞, ո՞վ է որոշում և ստեղծում նման կարծրատիպ: Երիտասարդներին այս կերպ  պատկերում են լրատվամիջոցները: Վերջերս սոց ցանցերում տարածվեց երկու տեսանյութ, որտեղ երկու հայ անչափահաս աղջիկներ իրար հայհոյում ու ծեծում են: Տեսանյութերից  մեկը երկու օր անց մի քանի օր շարունակ որոշ հեռուստաալիքների քննարկման թեման էր: Որոշներն անգամ եթերային ժամանակ տրամադրեցին վերը նշված խնդրին իրենց կիրակնօրյա թողարկումներում:  

Բնականաբար, բոլորը քննադատում էին հայ աղջիկների նման պահվածքը և սարսափով ահազանգում.- <էս ու՞ր ենք հասել>:  Նման արձագանքն, իհարկե, սպասելի էր և նորմալ, բայց մի բան չեմ կարողանում հասկանալ. ինչու՞ են միշտ լրատվամիջոցները, հատկապես հեռուստատեսությունը երիտասարդներին անդրադառնում հիմնականում նմանատիպ կոնտեքստերում:

            Խնդիրը կա, իհարկե, այն պետք է բարձրաձայնել: Այսօր այս ամենը շատ պարզ պատկերվում է հետուստաէկրաններին, բայց ինչու՞ միայն սա: Ինչու՞ նմանատիպ նյութերի կողքին չկան երիտասրդների արժանիքները ներկայացնող նյութեր: Գուցե չհամաձայնեք ինձ հետ՝ պնդելով, որ նման նյութեր կան: Այո, կան, բայց այնքան սակավ են, որ մշտապես մնում են ստվերում:

 Իսկ ինչու՞ չեն լուսաբանվում այն իրադարձությունները, որոնք կարող են երիտասարդների մասին դրական կարծիք ստեղծել: Հարցն այն չէ, որ լրատվամիջոցները տեղյակ չեն երիտասարդների նախաձեռություններից, իսկ թե ինչու դրանք համարյա չեն լուսաբանվում, չեմ կարող ասել:

<Երիտասարդների ուղեղում ջուր է>. շատ անգամ եմ լսել այս արտահայտությունը: Գուցե պատճառներից մեկն  այն է, որ սերունդն իր նոր հայացքներով  տարբերվում է ավագ սերնդից, բայց սա չի նշանակում, որ նա պիտի անտեսվի: Ամեն ինչ փոխվում է: Մենք նման չենք մեր պապերին, անգամ մեր ծնողների հետ ենք հաճախ տարաձայնություններ ունենում՝ այս կան այն հարցի հետ տարբեր հայացքներ ունենալու պատճառով:

<Հայրեր և զավակներ> հակամարտությունն արդիական է բոլոր ժամանակների համար: Վաղն իմ երեխան այնպես չի մտածի, ինչպես ես այսօր, բայց չի նշանակում, որ ես չեմ հարգի և հաշվի չեմ նստի նրա կարծիքի հետ:

Երիտասարդներից շատերն այսօր փորձում են կայանալ, աշխատանք գտնել, շարունակել ուսումը բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում կամ արտերկրում:

            Ի վերջո ես էլ եմ այն երիտասարդներից մեկը, ով ձգտում է աշխատել, ինքնուրույն դառնալ, ինչ-որ բանի հասնել սեփական ուժերով և  ամեն անգամ մեծ ցավ եմ ապրում, երբ մտածում եմ, որ իմ կերպարը որպես երիտասարդ պիտի ասոցացվի հերթական  անպատասխանատու, աշխատել չսիրող, չկայացած, աննպատակ ու անապագա երիտասարդի կերպարի հետ:

Ի վերջո ամեն սերունդ էլ իր թերություններն ունի: Դրա պատճառով ոչ թե պետք է հիասթավել մեր սերունդից, մտածել, որ այն կործանման եզրին է, այլ պարզապես ցույց տալ ամբողջ հասարակությանը մեր երիտասարդների լավ կողմերը: Իսկ նման կողմեր այսօրվա երիտասարդները շատ ունեն: Նրանց միայն մի քիչ հավատ ու ուշադրություն  է պետք: