Ամեն անգամ, երբ տեսնում եմ, որ ցուրտա ու անձրևա գալիս ու մի հատ շուն դողացնելով մտնումա շքամուտք, բայց ՉԱՐ տյոտյաները իրան վռնդում են, որովհետև ինքը թացա ու իրանից ՓԻՍ հոտա գալիս, սիրտս կանգնում ա: Ես միշտ թողել եմ ու հիմա էլ եմ թողում, որ մեր շքամուտք շուն մտնի, երբ անձրևա գալիս ու ընդհանրապես վատ չեմ զգում իրա թաց մազերի հոտից:
Դա դեռ մի կողմ, չեմ կարում նայեմ, թե ոնց են փոքր երեխաները իբր խաղում շների հետ՝ խեղճերին տանջելով: Քիչա մնում ես իրանց հետ տենց վարվեմ, տեսնեմ իրանց դուր կգա...
Ես 5 շուն եմ պահել, 5-ին էլ շատ եմ սիրել, բայց, ցավոք, հիմա ոչ մեկը չկա: Շատ էի կապված հատկապես վերջինի հետ: Չնայած իրան մի քանի տարի առաջ եմ կորցրել, բայց դեռ հիշում եմ ու մինչև հիմա ինչ-որ բաց ու դատարկ տեղ կա ներսումս, որ չի լցվում իրան կորցնելուց հետո: Ինքը մամայիս, պապայիս ու քրոջիցս հետո իմ ամենասիրած ԵՐԵՎՈՒՅԹՆ էր, ընտանիքիս անդամն էր, դրա համար էլ մինչև հիմա չեմ կարողանում իրան մոռանալ:
Այն մարդը, ով թեկուզ մի անգամ շուն կամ մի ուրիշ կենդանի է պահել ինձ շատ լավ կհասկանա:
Կենդանին երբեք չեն թողնի ու հեռանա անշնորհակալի պես, չի դավաճանի ու մինչև վերջ նվիրված կմնա: Շունը կաշվից դուրս չի գա քեզ վատություն անելու համար, ընդհակառակը.
Ասում են՝ ժամանակն ամեն ինչի մասին մոռացնել է տալիս: Ճիշտ է, մարդկանց դեպքում դա այդպես է, բայց հաստատ ոչ շների: Ինձ համար նվիրվածության կատարյալ օրինակ է Խատիկոն. շուն, որ կայարանում սպասեց իր մահացած տիրոջը մինչև իր կարճ կյանքն էլ վերջացավ: Շատ ճիշտ են արել ճապոնացիրները, որ Խատիկոյի արձանն են կանգնեցրել: Թող մարդիկ տեսնեն ու հիանալուց բացի, գոնե փորձեն հասկանալ, թե ինչ է զգացել այդ շունը, արդյոք կարող են իրենք էլ այդպես նվիրվել և սիրել:
«Որքան շատ եմ ճանաչում մարդկանց, այդքան ավելի եմ սկսում սիրել շներին», չգիտեմ, թե ով է այս հանճարեղ խոսքերի հեղինակը, բայց միանշանակ համաձայն եմ նրա հետ:
Comments
Post a Comment