Սեեեեվ կամ պարզապես գիտակցում, որ կյանքդ անիմաստացելա

Արդեն չգիտեմ էլ՝  որերրոդ անգամ արթնանում եմ լիարժեք անիմաստության  զգացումով: Ինչ զզվելի զգացողությունա: Հետաքրքիր բանա կյանքը: Երբ երիտասարդ ես մտածում ես, որ ամեն ինչ առջևումա, ամեն ինչ հրաշալի կլինի՝ կարծելով, որ աշխարհը պտտվումա շուրջդ, կամ էլ ավելի շուտ դու ես նրա շուրջը պտտվում: Բայց գալիսա մի ժամանակ, որ հասկանում ես՝ էդ բոլորը ուղղակի հույսեր էին, սպասումներ, որ երբեք չեն իրականանալու: Հետո էնքան ես շտապում ամեն ինչ հասցնել, որ ոչ մի բան էլ չես հասցնում լիարժեք ու նորմալ անես: Կյանքդ թեթևացնելու ու ուրախացնելու համար, միշտ կյանքի բոլոր էտապներում, կյանքումդ հանդիպում են որոշակի մարդիկ, ովքեր որոշ ժամանակ դառնում են ներշնչանքի ու ոգեշնչանքի աղբյուր: Բայց, ցավոք, ինչպես բոլոր լավ բաները շուտ են անհետանում: Հետո փորձում ես քեզ համոզել, որ էդ տենց էլ պետքա լիներ ու մխիթարվում ես են մտքով, որ իրանցից լիքը բաներ ես սովորել ու տենց անիմաստ ու խղճուկ մխիթարանքների մի ամբողջ շարքա մենակ մնում:

Ամենա անտանելին ենա, որ էս ամեն ինչը շատ վաղ տարիքից էս հասկանում ու են ժամանակ, երբ որ լիարժեք պիտի երիտասարդ օրերդ վայելես կամ գոնե փորձես քեզ երիտասարդ զգաս, ամեն ինչ հակառակնա ստացվում: Ոչ թե ժամանակից շուտ մեծանում ես, այլ ուղղակի անտարբեր ես դառնում ամեն ինչի հանդեպ, լրիվ անտարբեր, ու արդեն միևնույնա, թե կողքդ ինչա կատարվում. ոչ մի բան չես ուզում տեսնես ու լսես, ոչ մեկի հետ չես ուզում խոսես ու էլի մի գլուխ ճառեր լսես, որոնց բովանդակությունը ինքդ էլ շատ լավ գիտես:

Անընդհատ գլխումդ տարբեր մտքեր են պտտվում, չես կարողանում ինքդ էլ հասկանալ, թե ինչի ու ինչքան բանի մասին ես միանգամից մտածում: Հետո էդ բոլոր մտքերդ մեկ անիմաստ, մեկ շատ կարևոր են թվում: Ժամանակը միշտ կողքովդ անցնումա շատ արագ ու մի օր հետ նայելով մտածում ես՝ ինչ ահավորա, որ ամբողջ ժամանակդ ծախսել ես մտածելու վրա ու ոչ մի քայլ չես ձեռնարկել:

Ախր, ինչիա ամեն ինչ էսքան բարդ: Լավ ակընթարդները էնքան կարճ են, որ չես կարում լիարժեք ուրախանաս ու դրանք վայելես, որովհետև քեզ միշտ խանգարումա են գիտակցումը, որ շուտով ամեն ինչ կանցնի ու դու էլի հիասթափված ու հուսախափված նույն սև կետում կհայտնվես:

Ինչի են միշտ մեզ կյանքում շրջապատում անիմաստ վախեր: Ինչի եթե ինչ որ բան կամ մեկին սիրում ենք, գերադասում ենք չխոսել էդ մասին ու ինքներս էլ մոռանալ, ու գրեթե միշտ նրա համար, որ վախենում ենք կորցնել մեր արժանապատվությունն ու լուրջ ընկալվելու հնարավորությունը: Չեմ կարող վիճել, տենցա, իրոք տենցա. շատ բան զգում ես, քիչը խոսում, որովհետև հասկանում ես, որ անիմաստա ու վախենում ես, որ լրիվ արժեքներդ միանգամից կարժեզրկվեն քո իսկ աչքում: Հենց միայն լռում ես նրա համար, որ քո ներսում պահես ու հավատաս են արժեքներին, որ ստեղծել ես քո համար, բայց հոգու խորքում միշտ կա են գիտակցումը, որ դրանք իրական չեն:  Ցավալին ենա, որ անիրական, բայց կարևոր թվացող բաներից կառչելով կորցնում ենք իրականները ու միշտ ամենալավ մտքերն ու զգացմունքները, որ քեզ կարող են անասելի բարձրացնել, մնում են չասված ու խորը պահված, ինչի համար էլ ներսումդ միշտ զգում ես մի դատարկություն, որն էդպես էլ չի լցվելու:

Փորձում ես գտնել հոգեհարազատ երգեր ու գրքեր, որոնց հետ կապերդ խզողը մենակ դու կարաս լինես, բայց էդ էլ չի օգնում. որոշ ժամանակ անց հասկանում ես, որ ոչ մի բան չկա, ոչ մի նենց բան, ինչից դու կարաս բռնվես, կառչես ու ինչի համար արժի անխնա պայքարել: Ու տենց հասկանում ես, որ կյանqդ անիմաստացելա..