21-ը հետաքրքիր թիվա:
Մայիսի 21-ին նվեր ստացա դեղնագազարագույն հրաշքին, սեպտեմբերի 21-ին առաջին անգամ գնացի կիթառի պարապմունքի:
Հետաքրքիր բանա էս կյանքը: Ինչ ինձ գիտակից կյանքում հիշում եմ կիթառ եմ ուզում, երազում եմ դեղնագազարագույն հրաշքին դնեմ իրա մեծ տուփի մեջ, քցեմ մեջքիս ու գնամ երաժշտական դպրոց: Երազեցի երազեցի ու 22 տարեկանում, ավելի լավ է ուշ. քան
երբեք, սկզբունքի համաձայն՝ ձեռքումս արդեն իմ սեփական հրաշքն էի պահում:
Իրականում կիթառը շատ ճիշտ պահի ներգործեց իմ կյանք, ավելի շուտ կիթառիս պարապմունքները:
Համալսարանն ավարտել, գործեր, աշխատանքնային խնդիրներ, մի տարվա մեջ 3 գործի տեղ փոխել, վերջում էլ մնալ գործազուրկ ՃՃՃ (կարևորը պոզիտիվ):
Իրոք անհասկանալի էյֆորիայա, երբ լիքը պրոբլեմներ ունես, բայց ուրախ ես, որովհետև նենց թեթևություն ես զգում, երբ ձեռքդ ես վերցնում իրան ու սկսում ես նվագել, էլ չեմ ասում, երբ փորձում ես մի քիչ երգել:
Ես դեպքում ոչ թե ավելի լավ է ուշ, քան երբեք սկզբունքնա (համ էլ երբեք ուշ չի լինում), այլ ամեն ինչ լինումա ճիշտ ժամանակին:
Դեղնագազարագույն հրաշքը փրկությունա: Ինքը են ընկերնա, ում հետ կարելիա լռել, ով չի ստիպում, որ խոսաս կամ լսես: Իրան մենակ ձեռքդ ես վերցնում ու մենակության լռությունը ավելի հաճելիա դառնում:
Մարդիկ էս վերջերս (հատկապես ընտանիքի անդամները) ասում են, որ ժամանակ քիչ եմ տրամադրում իրենց (դե սաղ օրը կիթառով եմ տարված), բայց ախր ոնց բացատրեմ իրանց, թե ինչ հաճելիա են զգացողությունը, երբ մի երկու ամիս վատ արդյունքներից հետո, հազիվ սկսելա մոտս նորմալ ստացվել ու պետքա անընդհատ ու շատ նվագել էդ վիճակը պահելու և ավելի լավացնելու համար: Էլ չեմ խոսում են մասին, թե ինչ հաճելի զգացողությունա երեք ամիս պարապմունքի գնալուց հետո նոր նկատել, թե ոնց են մանրից մատներիդ ծայրերի կոշտուկները լավանում (կաշին կոշտանումա ու ընտելանում կիթառի լարերին) ու նվագելն ավելի անցավա դառնում:
Մենակ թե դեռ ՄԵԴԻԱՏՈՐ-ի հետ ընդհանուր հայտարարի չենք եկել:
Մի խոսքով, եթե կյանքի, շնչելու, ապրելու ու տենց բաների հավես չի մնացել՝ նվագեք: Էդ միակ փրկություննա: Խորացեք երաժշտության, նոտաների, հնչյունների մեջ: Երաժշտությունը, հատկապես քո իսկ կատարմամբ, իրոք փրկումա <<քըխ>> աշխարհից:
Comments
Post a Comment